Nijmegen, zaterdag 15 oktober 2011.
Rond 13:50 kom ik de zaal binnen. Ineke en Lobke zijn al omgekleed en hebben het veld klaargezet. Ze hebben er zin in, mooi.
Deze week staat de tweede thuiswedstrijd op het programma. De tegenstander is er een van formaat; Pigeons werd vorig jaar tweede, een goed team met veel ervaring aangevuld met de nodige jeugd.
De andere dames komen ook uit de kleedkamer want om 14:00 beginnen we met de warming-up. Alleen Merel en Anne zijn er nog niet. Gelukkig komen ook zij na een paar minuten binnengehaast. Verslapen, tja, kan gebeuren, zeker als je nachtdienst hebt gehad of op een festival opgetreden hebt. Toch beginnen ze beide op de bank. Regels zijn regels.
Pigeons komt binnen en blijkt maar zes speelsters bij zich te hebben. Dat biedt kansen voor ons, wij hebben er negen, all fired up and ready to go! Misschien kunnen we vandaag wel stunten…
Het eerste kwart is wel een stunt te noemen. Er worden in dit hele kwart maar liefst zes(!) punten gescoord: 4-2 voor ons. Met die 2 kan ik heel goed leven maar die 4 is uiteraard veel te weinig. We scoren pas in de zevende minuut door Vivian. Dat moet volgende keer beter. De warming-up was oké maar we moeten echt uit de startblokken schieten, vooral bij een buitenkansje als dit.
Het tweede kwart wordt Pigeons wakker en scoort 13 punten. Wij soezen nog een beetje en komen niet in ons ritme. De aanval loopt niet lekker en we lopen veel te weinig fast breaks. Bij de rust staan we met 11-15 achter. Een belachelijk lage score maar het biedt wel kansen voor de tweede helft.
In de tweede helft doet de ervaring van Pigeons ons helaas de das om. Wij blijven zoeken naar ons ritme en vechten vooral tegen onszelf. Zij blijven rustig hun spelletje spelen en lopen langzaam maar zeker uit. In het vierde kwart scoren we nog 14 punten maar geven daarnaast veel te veel punten weg (21) waardoor de eindstand op 33-47 komt te staan.
Conclusie:
Direct na de wedstrijd overheerst bij mij het gevoel dat we iets hebben laten liggen. We hadden kunnen stunten. Balen dus. Wat later, tijdens het typen van dit verslag, is dat gevoel vervangen door het positieve idee dat we wat kunnen gaan laten zien dit jaar.
Pigeons is een goed team, op het moment koploper, en we hebben voorzichtig onze tanden laten zien. Uiteraard waren ze maar met zes maar bij ons is er duidelijk verbetering zichtbaar. Vorig jaar hebben we een paar wedstrijden onnodig en met een paar punten verschil verloren. Dit jaar moeten we die gaan pakken.
Met nog een paar trainingen voor de boeg om de consistentie binnen het team te verbeteren moet dat lukken. De nieuwe dames Elleke en Francien krijgen steeds meer een rol binnen het team. Ook de andere speelsters weten steeds beter wat ze moeten doen. Als dat eenmaal staat is het een kwestie van tijd voordat we meer wedstrijden gaan winnen.
Eerst maar weer even lekker stevig trainen…
